NAJLEPSI PIŁKARZE RĘCZNI – POZNAJ SZCZYPIORNISTÓW WSZECHCZASÓW

Urodzony w Kirgistanie Tałant Dujszebajew reprezentował ZSRR, Wspólnotę Niepodległych Państw, Rosję i Hiszpanię, a na koniec sportowej drogi osiadł… w Polsce! Już za życia stał się jedną z najważniejszych postaci w historii kieleckiej piłki ręcznej.

Grający na pozycji środkowego rozgrywającego Dujszebajew był mózgiem każdej drużyny, w której miał okazję grać. Jego wizja gry, niekonwencjonalne podania i zabójcza dla rywali skuteczność, jeżeli chodzi o rzuty na bramkę, sprawiły, że dwukrotnie, w 1994 i 1996 roku, został wybrany najlepszym szczypiornistą świata.

Karierę zaczynał w legendarnym CSKA Moskwa, ale po zdobyciu złota olimpijskiego w Barcelonie w 1992 roku przeniósł się do Hiszpanii. Tam, po otrzymaniu hiszpańskiego obywatelstwa, stał się filarem swojej nowej reprezentacji narodowej. Zdobył z nią dwa brązowe medale olimpijskie. Odnosił sukcesy również w klubowej piłce ręcznej. Wygrywał Ligę Mistrzów zarówno jako zawodnik, jak i później jako trener.

Po zawieszeniu butów na kołku płynnie przeszedł na ławkę trenerską, kontynuując pasmo sukcesów. Z hiszpańskim Ciudad Real trzykrotnie sięgał po puchar Ligi Mistrzów. W 2014 roku objął stery w Vive Kielce, rozpoczynając nową erę w polskim klubie. Pod jego wodzą kielczanie zdominowali krajowe podwórko. Natomiast w 2016 roku dokonali historycznego wyczynu, wygrywając Ligę Mistrzów.

Charyzma, taktyczny geniusz i umiejętność dotarcia do zawodników Tałanta Dujszebajewa sprawiły, że jest jednym, z najwybitniejszych trenerów swojego pokolenia. Jego synowie, Alex i Daniel, również są zawodowymi piłkarzami ręcznymi – kontynuują wspaniałą rodzinną tradycję.

Ivano Balić, urodzony w 1979 roku, początkowo marzył o karierze koszykarskiej. Trenował w KK Split, czyli klubie będącym w czasach jego młodości trzykrotnym mistrzem Europy w koszykówce. Los jednak miał dla niego inne plany.

W 1995 roku przyjaciel jego ojca, trener Mate Bokan, przekonał młodego Ivano do spróbowania sił w piłce ręcznej. Była to decyzja, która zmieniła historię chorwackiego sportu. Balić błyskawicznie pokazał, że jego szybkość, kreatywność i wyjątkowa koordynacja ruchowa idealnie pasują do dynamiki szczypiorniaka.

Jego kariera klubowa to pasmo sukcesów – świadczy o tym mistrzostwo Chorwacji oraz gra w najlepszych klubach Hiszpanii i Niemiec. W Portland San Antonio miał okazję grać ze swoim idolem Jacksonem Richardsonem, co było spełnieniem marzeń młodego zawodnika. Dwukrotnie zdobył prestiżową nagrodę IHF World Player of the Year (2003, 2006).

Bramkarz w piłce ręcznej to pozycja dla ludzi o stalowych nerwach i o ponadprzeciętnym refleksie. Thierry Omeyer był kimś więcej – był murem, psychologicznym koszmarem dla rywali i „polisą na życie” dla swojej drużyny. Francuz, przez lata nazywany przez kolegów z boiska „Titi”, zrewolucjonizował grę w bramce i stał się najbardziej utytułowanym zawodnikiem w historii mistrzostw świata.

Thierry Omeyer ma sport zapisany w genach. Zarówno jego ojciec, jak i matka grali w piłkę ręczną, a na halę sportową zabierali go od najmłodszych lat. Piłkarz początkowo nie chciał stać między słupkami. Jak sam wspominał, w drużynach młodzieżowych do bramki trafiał ten, kto najsłabiej radził sobie w polu. Pewnego dnia uznał jednak, że bramkarz w jego drużynie jest zbyt słaby i sam postanowił go zastąpić. Była to świetna sportowa decyzja.

Półka z trofeami Thierr’go Omeyera pęka w szwach. Z reprezentacją Francji zdobył pięć tytułów mistrza świata, trzy tytuły mistrza Europy i dwa złote medale olimpijskie. Do tego dołożył cztery triumfy w Lidze Mistrzów z Montpellier, THW Kiel i PSG. W 2008 roku został wybrany najlepszym piłkarzem ręcznym świata przez IHF, co jest rzadkością w przypadku bramkarzy. W 2010 roku, jeszcze na długo przed końcem kariery, w plebiscycie IHF fani uznali go za najlepszego bramkarza wszechczasów, przyznając mu aż 93% głosów.

Polska piłka ręczna ma swojego bohatera – Sławomira Szmala. Urodzony w 1978 roku w Strzelcach Opolskich bramkarz stał się ikoną polskiego szczypiorniaka. Z 298 oficjalnymi meczami w reprezentacji jest absolutnym rekordzistą pod względem liczby występów w narodowych barwach.

Piłka ręczna to u Szmalów rodzinna tradycja. Grali w nią ojciec, matka, wujek (Andrzej Mientus – bramkarz kadry w latach 80.) i siostra Sławomira Szmala. On sam rozpoczął przygodę ze szczypiorniakiem w wieku 11 lat w Stali Zawadzkie, gdzie jego pierwszym trenerem był nauczyciel wychowania fizycznego.

W maju 2010 roku w plebiscycie Międzynarodowej Federacji Piłki Ręcznej został wybrany najlepszym piłkarzem ręcznym świata 2009 roku, pokonując Igora Voriego i Nikolę Karabaticia. To historyczne osiągnięcie – otrzymał to prestiżowe wyróżnienie jako pierwszy Polak.

Szmal był fundamentem największych sukcesów polskiej reprezentacji – zdobył z nią srebrny medal MŚ w 2007 oraz brązowe medale MŚ w 2009 i 2015. W ćwierćfinale MŚ 2007 przeciwko Rosji obronił cztery rzuty karne, stając się bohaterem całego kraju.

W klubowej karierze reprezentował barwy Hutnika Kraków, Warszawianki, Wisły Płock, Rhein-Neckar Löwen i Vive Kielce. Po zakończeniu kariery w 2018 roku zaangażował się w działalność organizacyjną – w 2024 roku został prezesem Związku Piłki Ręcznej w Polsce.

Ci czterej najlepsi piłkarze ręczni udowodnili, że szczypiorniak to sport wymagający siły i szybkości oraz inteligencji, charakteru i nieustępliwości. Każdy z nich wniósł coś wyjątkowego do tej dyscypliny i inspiruje kolejne pokolenia do sięgania po sportowe sukcesy.